Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

21/4

Άλλη μια μέρα χαμένη, κάποιος, κάπου, συλλογίζεται. Άλλη μια μέρα τα κατάφερες. Δεν τα κατάφερες. Μαδημένα πέταλα στο ημερολογιακό σου μπουκέτο. Και τι είναι μια μέρα; όσα έκανες; όσα μοιράστηκες; όσα αγνόησες; η ενοχή για όσα παράτησες; Άλλη μια μέρα χαμένη, συλλογίστηκε. Ξαπλωμένη άκουσε γύρω στις είκοσι -μπορεί και σαράντα- φορές τον θρήνο της Νύμφης. Πένθησε χαμένες μέρες και χαμένες αγάπες. Πένθησε το χαμένο σήμερα και μαζί του τη Ζωή. Κι από την άλλη, την αισθάνθηκε τόσο κατάφορα, αυτή την ανάγκη της ύπαρξης, άκουγε και ξανάκουγε τη Νύμφη να φωνάζει στην Αγάπη, να κοιτά ψηλά τον ουρανό που τίποτα δεν είχε να της δώσει πίσω, όπως ακριβώς κι εκείνος ή εκείνοι, ή "εκείνοισεόλεςτιςεκείνεςμαζί". Και δεν το κάνει από δόλο ο ουρανός και δεν χαρίζεται, είναι η πολυπλοκότητα σε εκείνες, η ερωτική επιβεβαίωση που θυμώνει στην Αγάπη, φωνάζει σε συχνότητα υψηλή την προδοσία, τσαλαπατά λουλούδια, κοιτά ψηλά τον ήλιο, τα μαλλιά της στο στόμα, φυσάει σήμερα πολύ και παίρνει ο άνεμος τη μέρα, χαμένη μέρα, το μόνο παράταιρο πως κάποιες φορές το χαίρεται το δράμα της, βλέπει τον εαυτό της από ψηλά, ανεμοδαρμένη, πληγωμένη, αδειανή και χαίρεται, είναι ακόμα ζωντανή, μπορεί κάποιος μικρός φωσφορίζων βλαστός να πεταχτεί λίγες ώρες αργότερα ή μέχρι και το τέλος του μήνα στη βραχώδη σχισμάδα της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου