Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

το χιόνι εξαλείφει δύο βίαιες δυνάμεις: την ευθεία και την βαρύτητα.

και μία πρόστυχη: το χρώμα.

φαινομενικά, μοιάζει να σταματά τον χρόνο. δεν τον ακινητοποιεί, τον κλείνει σε έναν τέλειο όγκο,
μια κιμωλία τραβά το ενιαίο, γεμάτο καμπύλες περίγραμμα, περνά πάνω από πευκοβελόνες, κρύες λαμαρίνες, τσιμεντένιες στέγες με μια κομψή κυρτότητα. τα φουσκώνει όλα σε μια λευκή ανάσα μπαλονιού και τα αφήνει να ψεύδονται σε ανόητους ρομαντικούς πως σηκώνεται ο κόσμος ψηλότερα.

τίποτα δεν θέλει να λερώσει και τίποτα να λερωθεί. η πλάση επιστρέφει στην ανέγγιχτη περίοδό της, πριν ακόμα χέρια θεών κι ανθρώπων ζητήσουν να υπογράψουν σε αυτό που ποτέ δεν τους ανήκε. σε μια σελίδα αθώα που ποτέ δεν φανέρωσε το περιεχόμενό της. και αυτή η κρυφή λειτουργία των γαντιών, να μην αφήσεις αποτύπωμα σε μια αλάνθαστη στιγμή. δεν είναι ο φόβος πως θα σε βρουν. κανείς δεν είναι ένοχος αυτή την ώρα. συγχωρείται πρώτη, πριν ακόμα από την αμαρτία, η μετριότητα – σκέψου.

όταν το χιόνι κάθεται μοιράζει το άσπρο της ψυχής σου. επιστρέφει κομμάτια στους αιώνες. σε ό,τι έφυγε και ό,τι θα ‘ρθει. όταν το χιόνι κάθεται, δεν έχει όνομα η ψυχή σου, είναι το πρώτο που θα σβήσει. αφού ούτε ποτέ το διάλεξες για να σε στιγματίσει. μια αντανάκλαση παγόβουνου με λάμψη φθίνουσα. είναι το χνάρι ή μία μόνο υποψία πώς πέρασες κι εσύ – φυλακισμένος του ονόματος και της παμφάγας μετριότητας. λίγα δευτερόλεπτα ή ενός λεπτού σιγή κρατά αυτή η λάμψη κι ύστερα ελευθερώνεσαι σαν σαπουνόφουσκα που σκάει προς κάπου που όσο ακόμα αιωρούμαι δεν μπορώ να περιγράψω.

[κοίτα τώρα] μας κυκλώνει ο χιονιάς! εδώ στο παρατηρητήριο του χρόνου, βλέπω τη ζώνη του λευκού να κλείνει. ακούγονται σειρήνες, κουβαλούν τις πρώτες νιφάδες πληγωμένες από την τοξικότητα του εδάφους στα εφημερεύοντα νοσοκομεία. δεν θα μπορέσει αυτή τη φορά να το στρώσει στη γη. καμία αμαρτία δεν θα συγχωρεθεί – μόνο θα ξεχαστεί από το μεγαλείο ενός μεγέθους που ποτέ -και τόσο απλά- δεν θα μπορέσεις να υποψιαστείς. δεν υπάρχει δράμα και καμία προσωποποίηση, το εγώ είναι πιο κλειστό από τη ζώνη του λευκού και ίσως τίποτα περισσότερο από ένα ισχυρό ένστικτο κακόβουλης επανάληψης.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου