Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

















33 ΧΡΟΝΙΑ...



Τριαντατρία χρόνια τώρα, φιλοξενώ περαστικούς και επισκέπτες.
Άλλους για λίγο, άλλους για πολύ, άλλους για πάντα.
Μέσα σε ένα σώμα τόσοι μουσαφίρηδες κατρακυλάνε, σπρώχνονται, μετακινούνται.

Μένει μέσα μου λίγο απ’ τον μπαμπά μου, τη μαμά μου, φιλοξένησα για λίγο το παιδί μου, φιλοξενώ το σώμα του εραστή μου, τους ήχους των γειτόνων, τις φωνές μες στο κεφάλι μου, τον homoerectus, τον sapiens και αυτόν του νεάντερνταλ.

Φιλοξενώ μνήμες και ήρωες μυθικούς, ιούς, βακτήρια και κάποιες ιδέες.
Ρίζες, γλώσσες, τέρατα και κάνα-δυο τραγούδια, που έγραψαν άλλοι για χάρη μου. 
Φιλοξενώ φτερά και χώμα και βράχια, βροχή, ενθύμια και περιόδους ξηρασίας.
Αίμα, ορυκτά, θυσίες και μέταλλα, ενώσεις χημικές, λέξεις γνωστές και άγνωστες και έναν γαλαξία.

Κι έχω και άλλους μουσαφίρηδες: κινήσεις ζώων, διάνοιες, τα άγχη μου και μπόλικες αναστολές. Αστέρια, λιβάδια, βυθούς και όνειρα.
Την Άβυσσο.Φιλοξενώ θεούς και δαίμονες, ανατολή και δύση, ανέμους παγωμένους, κέρατα, ευχές, σημάδια και κενά – μεγάλα κενά. Ανέκφραστες σκέψεις, κρυμμένες πληγές και αυτή την φαρδιά αίσθηση του ανικανοποίητου.

Φιλοξενώ ελλείψεις, κυρίως αυτήν της προγεννητικά υποσχόμενης ελευθερίας μου, απουσίες, αδικίες, φαντασιώσεις, εκκρίσεις, ψευδαισθήσεις. Σφαίρες και τρίγωνα και σύμβολα αλχημιστικά, αριθμούς, στροβιλισμούς, γεννήσεις και θανάτους.

Έχω τριαντατρία χρόνια να βγω από το σπίτι, γιατί έχω συνέχεια μουσαφιρέους… κι ο πιο ογκώδης μουσαφίρης -είναι- η μοναξιά μου. Τους λέω πού και πού: Κάντε λίγο χώρο, ρε παιδιά, στριμωχτήκαμε! Πόσοι ακόμα να χωρέσουν εδώ μέσα;

Ακόμα όλοι εδώ είμαστε…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου