Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ...


 
Μέσα στο μέσα θα υπάρχουνε ρωγμές. Θα ενωθούμε στα μικρά μας δάχτυλα με άπειρες κλωστές, για να δεις πόσο πυκνό είναι το πλέγμα της αγάπης και των δράσεων. Κι όταν θα σηκώνεις ένα χέρι, άπειρα σώματα θ’ αλλάζουν θέση, όλοι μαζί για να χωρέσουν στην ατελείωτη κίνηση της σπείρας. Χίλιες τριχούλες φωτεινές στην κορυφή του μαύρου σκοταδιού φτιάχνουνε μπούκλες ηλεκτρικές, αντανακλάσεις γυάλινες στροβιλιζόμενων ουράνιων τόξων, με ελλειπτικές τροχιές θα φτάνουνε στα σκοτεινά δωμάτια που φτιάξαμε ο άνθρωπος γύρω απ’ τον άνθρωπο. Και στην ανάμνηση αυτού που κάποτε θα γίνεις, μάρμαρο τσιμέντο και γροθιές θα λιώνουν. Και θα πετάξεις τότε – θα μπορείς- μαζί με πεταλούδες κι οι αστροναύτες χωρίς κάσκα, μαζί με μέδουσες –που δεν θ’ απλώνουν τα πλοκάμια, γιατί θα ξέρουν πως δεν έχεις καμία πρόθεση να βλάψεις. Γιατί τα ενωμένα δάχτυλα θα γίνουν σκέπαστρο ή δίχτυ αόρατο ασφαλείας, χωρίς να προταθούν ποτέ οι δείκτες. Αόρατα κι αθόρυβα δάχτυλα –σαν το νερό γύρω απ’ το ψάρι- θα τραγουδούν πλεγμένες μελωδίες κι όλα τ’ αυτιά στο βάθος μέσα του λαβύρινθου θ’ ακούν τον ίδιο Ισοκράτη: τη φωνή του Διαστήματος, τα αιωρούμενα κουδούνια του Μαγκρίτ. Κι ο Τέσλα ευτυχής μέσα στο δίκτυο (με κεραυνούς μες στα μαλλιά του!) κι ο Ράιχ ευτυχής που θ’ αγκαλιάζουνε οι μάνες τα παιδιά μετά τη γέννα και ο Ματίς που άνθρωποι αστέρια και καρδιές γίνανε ένα κι ο Βούδας και ο Ιησούς ευτυχισμένοι που δεν λατρεύουν πια αυτούς, αλλά εγώ εσένα. Προφήτες μικροί, προφήτες μεγάλοι, προφήτες με φως κι άλλοι πιο σκοτεινοί, που μέσα στο σπήλαιο ή στα στομάχια φάλαινας, ονόμασαν αυτό που δεν μπορεί να ονομαστεί. Βοηθάει τώρα ο καιρός για να το δεις το πλέγμα, με χίλιες γλώσσες και φωνές να πεις αυτό που είσαι. Καθρέφτης μαγικός καταραμένος, η δύναμη των θρύλων και των μεταμορφώσεων. Είσαι η βροχή των άστρων, κύματα ηλεκτρομαγνητικά, εκρήξεις υποατομικές, διάκενο, είσαι ο άπειρος χώρος, το δίκτυο μέσα στο δίκτυο μέσα στο δίκτυο μέσα στο δίκτυο….
Θα παίζουν τα πλεγμένα δάχτυλα με τις κλωστές και θα γεννούν νέες δομές, θα ξεπερνούν εκείνη του Αδάμαντα ή του Αδάμ, του πρώτου διαμαντιού ή πρώτου ανθρώπου, του πρώτου λουλουδιού ή της χιονονιφάδας, θα ξεπερνούν δομές θεών, θεωριών ή τέχνης και θα γιορτάζουν τους θανάτους όπως γιορτάζουν τις γεννήσεις, μέχρι να βρουν εκείνη την δομή που θα μπορεί να δει τον εαυτό της, το δίκτυο μέσα στο δίκτυο μέσα στο δίκτυο και κάθε δίκτυο να δει τον εαυτό του και όλα τα πιο μικρά ή πιο μεγάλα, μέχρι να καταλάβεις ότι η περιφέρεια δεν χάνεται μέσα σε κάποιο άσκοπο σκοτάδι, μα έλκεται με βίαιη ταχύτητα ξανά στο κέντρο κι αναδιπλώνεται απ’ την Πηγή τη Μία, σκόπιμα προς τα σκοτάδια της περιφέρειας για να αρχίσει ξανά και πάλι απ’ την αρχή η Καλειδοσκοπική Αιωνιότητα του Είναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου