Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

11 χρόνια πριν...


Θα μπορούσα αν μ’ άφηνες
τη θύμηση σου μ’ ένα δάκρυ αλμυρό
να την ποτίσω
όμως ο έρωτας αυτός έχει
τα μάτια του στεγνά
τα χείλη του κατάνοιχτα
βιαστικά ρουφάνε την υγρή μυρωδιά
της νιότης
που εγκλώβισες
δυο χιλιοστά πίσω απ’ το δέρμα σου
και που ηδονικά ξεχύνεται
κάθε φορά σαν δεν αντέχεις να μιλήσεις

Δυνατός
δυνατός σαν άνεμος
σαν άλογο ανυπόταχτο
σου δίνω άπλετο χορτάρι να μασήσεις
ας μην το καταπιείς ποτέ
πίσω σου στην ξεσκισμένη γη
θα ‘χεις αφήσει μια παπαρούνα ανοιχτή
να συμβουλεύει
τα ροδομάγουλα κορίτσια
σπρώχνοντας τα να μυρίσουν ένα χρώμα
που σύντομα θα φανερώνει
ό,τι πιο ζωντανό κρύβεται μέσα μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου