Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014



Θα φάω το σύμπαν σου με το κουτάλι
νιώθεις τη θλίψη  γύρω;
θα τρέχω κάθε μέρα κατηφόρες
θα μπουρδουκλώνομαι
θα πέφτω στο γρασίδι
και είναι απαλά
και έχει γεύση γρασίδι.
πράσινη γεύση.
με το κουτάλι που πριν έτρωγα το σύμπαν
καθρεφτίζω μία κάμπια μικροσκοπική.
δεν βιάζομαι άλλο.
είμαι τεράστια. η κάμπια τρέχει.
άραγε θα προλάβει φέτος να γίνει πεταλούδα;
με το κουτάλι στέλνω σήματα.
ανακλαστήρας μιας φωνής
που ούτε βγάζω, ούτε και ξέρω πού
να την ταχυδρομήσω, δε βαριέσαι ;
πρώτον. έχω το κουτάλι.
δεύτερον. την κάμπια.
τρίτον. τις κατηφόρες.
μετά ξεχάστηκα. άντε πάλι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου