Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014



Kαι κάπου εκεί κοντά στο τέλος
σηκώθηκες εσύ να μας αποτελειώσεις
(γράφω μέσα στα σκοτάδια για ‘σένα)
που έχεις το χρώμα του μυδιού
μαύρο στην μαύρη εξουδετέρωση
και έτσι τα ήσυχα καπάκια σου ‘σκίσαν αόρατα τον ουρανό
για να σφηνώσεις εσύ πορτοκαλί μαργαριτάρι
και ίσως πιο αφροδισιακή μέσα στη θλίψη σου
-θα μ’ αγαπήσεις;-

έχεις το χρώμα του όχι τελείως πυρωμένου σίδερου
                      σπαθοβολούσα

είσαι ήσυχη απόψε    γιατί είσαι όμορφη
κάτι που ξέρεις
κάτι που σε κάνει σίγουρη
φαίνεσαι ακόμα και με μάτια κλειστά
φαίνεσαι πίσω απ’ τα διάφανα της ταχύτητας δέντρα
φαίνεσαι πίσω απ’ τα βουνά
σαν αποτύπωμα μνημονικό σαν φωτεινός ανακλαστήρας
στην μέση του μυαλού μου

(είσαι σπουδαία)       είσαι υπερ-άνω
είσαι καταμεσής του δρόμου
θα ήθελα μια μέρα να σε βρω πεσμένη μπροστά μου
να ταξιδέψω 7 σχεδόν χιλιάδες χιλιόμετρα για να κοιτάξω την άλλη σου πλευρά
έχεις τώρα το χρώμα του φωτεινού κρασιού
μοιάζεις με λάθος στην ατελείωτη συνέχεια
του –όχι- περίπου μαύρου

είσαι Απόλυτη και Μαγική
ιδωμένη ακόμα και από κάποιον γείτονα πλανήτη
καθώς κοντεύουμε στο τέλος
εσύ σηκώνεσαι     -   απομακρύνεσαι   -
το όχι τελείως πυρωμένο στοιχείο σου
έχει πια κρυώσει
και έτσι ψυχρά μα ακόμα σιωπηλά
τραβιέσαι σε ύψη δύσκολα
κατά κει που λένε κατοικούνε οι Θεοί
και στέλνονται οι προσευχές
πόσες ώρες κοίταγμα και πόσους στίχους θες
για να αρπάξεις την νυχτερινή ευχή μου;


Σελήνη, θέλω να ευτυχήσουμε όλοι …γίνεται;



(Πύργος-Αθήνα, 24 Αυγούστου 2013)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου