Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

ο κανόνας...



Ο κανόνας έσπασε

και λιγότερο μου λείπει το αχνό καλοκαίρι

οι τόσοι δρόμοι

έτρεξαν άλλους τόσους

και έγινα Λερναία Ύδρα μέσα σ’ ένα κεφάλι

από ατμούς και φάσματα

που ξέχασα να περπατώ στο χώμα

παρά σε σύννεφα

έχω κλειδωθεί αιώνες τώρα

πουλί χωρίς φτερά και ράμφος

και θα μου πεις πως γίνεται και

                                          θα ‘χεις δίκιο

μα πιο μεγάλο δίκιο θα ‘χω γω

αφού και κελαηδώ

κι έφτιαξα τρόπο για να βρεθώ εδώ πάνω

και είναι δύσκολο ν’ ακούσεις

μιας και το τραγούδι μου δεν φτάνει χαμηλά

κι από την άλλη

μόνη σε τούτο το γαλάζιο

σε ποιον να τραγουδήσω

κρατήθηκα μονάχα απ’ το βλέμμα σου

που στάθηκε για μια στιγμή στο στόμα

κι εκείνο το αχνό καλοκαίρι

σε βάφτισα ακροατή. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου