Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

ΑΡΡΥΘΜΙΑ



Περπάτησα πάνω  σ’ ένα ρυθμό
Ήταν πιο γρήγορος από ‘μένα
οπότε κάθε φτέρνα μου δεν ηχούσε σωστά
Λίγο πριν, λίγο μετά
Η τιμωρία μου ήταν το σταδιακό ξεχείλωμα
μιας μελωδίας
Όσο ακολουθώ, η απόσταση μεγαλώνει
Η μελωδία έγινε ένα βουητό στο άδειο μου κεφάλι

Είμαι πια πολύ μακριά
Πιο πίσω κι από ‘μένα
Δεν ξέρω πια αν ο ρυθμός είν’ η καρδιά μου
που εξαντλείται
Κι αν η βοή που κληροδότησα
είναι το αίμα μου που εγκλωβίστηκε σ’ αυτό
                                                                το σώμα

Για σώπασε….
Έχασα το ρυθμό
Στο τέρμα αυτού του μονόδρομου το μόνο που
μου απέμεινε είναι το άδειο μου κρανίο
Αρχίζω να το χτυπάω
Τελικά , είναι καλό ηχείο

2 σχόλια:

  1. Ίρις, χαίρομαι που βρεθήκαμε. Πολύ ενδιαφέρουσα η γραφή σου. Λέω να κάνω μια… αρμένικη επίσκεψη και στις υπόλοιπες αναρτήσεις. Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και η χαρά και το ενδιαφέρον αμοιβαία!
      καλή σου μέρα κι εσένα!

      Διαγραφή