Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013



ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΑΥΤΟ ΣΚΟΠΟ



Προοίμιο

Κάτω από φως ηλιακό (κι απόλυτο)
το πρωτόδα
δυο μέρες πριν.
Πώς κατάφερε αυτό το τεράστιο
μέσο κιγκλίδωμα
να πρασινίσει ;
Μέσα σε μια στιγμή
πώς σχίζεται η πετρωμένη ύλη
και από βάθη
ορμητικά τινάσσεται
και κάθετα προς τα πάνω η ζωή
πιο πράσινη από ποτέ
και χωρά
στριμωγμένη σε σιδερένια κάγκελα
σε μια ξερή
κι από αιώνες πεθαμένη
χωμάτινη γραμμή
ολόκληρη η ζωή του κόσμου




 Ι

Ν’ ανοίξω ήθελα σαν ουρανός
και κάθε μου σκέψη χάρισμα στα σύννεφα

Αντί γι’ αυτό
φυλακή σ’ αυτό το –ρηχό κατά τ’ άλλα- πηγάδι
στενό
που δεν μπορώ τα χέρια να κουνήσω
Χωρίς αυτά είμαι γυμνή
ένα παράσιτο της γης και του αέρα
αφού δεν μπορώ πια να κεντήσω
τους μικρούς μαύρους σταυρούς μου στο πανί
και σαν λήμματα αδιάλυτα εκτοξεύονται
μολύνοντας εμένα,
εσένα που στέκεσαι κοντά
και το ωραίο καλοκαίρι
  



ΙΙ

Να έλεγα ήθελα
για τη μεγάλη λεωφόρο με τις φοινικιές
τη μόνη μου παρηγοριά μέσα στο καλοκαίρι
που πιέζει για τη μεγάλη φυγή
Για το μεσημεριανό αγόρι με το χρυσό κεφάλι
και το βελούδινο χνούδι στα μάγουλα
με τα διάφανα μάτια και τον κουρασμένο άτλαντα
που άφησε τον κόσμο κρεμασμένο στο κενό
εκτεθειμένο στο άπειρο
για πάντα

Αντί γι’ αυτό
βρέθηκα σε γνωστή υπόγεια σήραγγα
με  δυο πόδια εξυπνότερα από το φλογισμένο μου μυαλό
κι ένα δευτερόλεπτο δε σταμάτησα κανέναν
απ’ τους χιλιάδες εκεί κάτω
να μυρίσουμε μαζί τη θάλασσα






 ΙΙΙ

Να μπορούσα ήθελα
να ξεστομίσω μια προσευχή
και να μεγαλώσω σπειροειδώς σαν ένα κοχύλι
χωρίς απαραίτητα να διαλυθεί ο πόνος

Αντί γι’ αυτό
πιέζω τώρα τον εαυτό μου
να βρει τη λέξη τη σωστή που θα χωρέσει μέσα της
τη μουσική σου όλη
όμως μονάχα πιέζω





 Επίλογος

Δεν είχα αυτό σκοπό
Την πικροδάφνη είχα που μου θυμίζει εμένα
κι εκείνο το άστρο το τρομερό
που ουρλιάζει υπερηχητικά
Τον ουρανό είχα σκοπό
και το δρόμο που σε βγάζει κατευθείαν στην ακτή

Δεν είχα αυτό σκοπό
Δεν πίστεψα ποτέ το ψέμα που μου είπαν
πως η μαύρη σκόνη που μας σκέπασε
είναι το δέρμα που αγγίζω

Δεν είχα αυτό σκοπό
Την ηλιαχτίδα είχα που μου θυμίζει τη σιωπή
και το πράσινο το φύλλο
που λυγίζει τρυφερά
Το καλοκαίρι είχα σκοπό
και τον αέρα που χτυπάει τη γυμνή κορφή

Δεν είχα αυτό σκοπό
Δεν πίστεψα ποτέ το ψέμα που μου είπαν
πως είμαι πιο ψηλά απ’ τον ήλιο
πως είμαι πιο σκληρή απ’ την πέτρα  


1 σχόλιο:

  1. Δεν χαίρομαι μόνο που βρεθήκαμε, αλλά και που ανακάλυψα τα ποιήματά σου. Πολύ χαίρομαι. Θα έρχομαι συχνά εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή