Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012



πορτοκαλοκόκκινοι οι κύκλοι κι οι ακτίνες 

πίσω από τα κλειστά καπάκια των ματιών μου

καταμεσήμερο απέναντι απ’ τον ήλιο

ζέστη μέσα στον δεκέμβρη ζέστη μέσα μου

έχω τις παλάμες μου στραμμένες μπροστά

αυτές είναι τα μάτια μου για τώρα

κύματα η βουή στις φλέβες των χεριών μου

ανεβαίνεις μέσα μου

ταλάντωση αγγίζω το ζεστό τζάμι

με κλειστά τα καπάκια κι απομακρύνομαι

τόση ζέστη μέσα μου δεκέμβρη μήνα!

σ’ αισθάνομαι παντού για λίγο

δεν είμαι άξια για πάντα

4ος όροφος σ’ έχω μπροστά μου

κι ούτε ένα σύννεφο δεν μας χωρίζει

πίσω μου κοιμάται ένα μωρό

και τα κόκκινα περνούν από το κίτρινο στο άσπρο

άσπρο σαν το γάλα που θα δώσω στο παιδί μου

σαν ανοίξουμε κι οι δυο τα μάτια.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου