Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

17 ΓΕΝΑΡΗ 2011

μια τόσο όμορφη μέρα αισθάνομαι σαν να έκλαιγα για ώρες χωρίς στιγμή να υπάρχει που να λιγοστεύει η ομορφιά γιατί το κλάμα δεν υπήρξε, μόνο η μοναδική ανακούφιση που σου έχει δώσει όταν στεγνώνει. η ομορφιά δεν στεγνώνει ποτέ. η καρδιά μου χτυπάει σ’ έναν ρυθμό αέρα με ήλιο αυτή τη χειμωνιάτικη μέρα γιατί οι άνθρωποι σήμερα μιλούσαν σαν άνοιξη και χαμογελούσαν σαν καλοκαίρι που δεν τελειώνει και κάποιοι φίλοι μου που χάσανε τόσα και τόσα καλοκαίρια, με αέρα και ήλιο σήμερα και ομορφιά που ποτέ δεν στεγνώνει, ας νιώσουνε τώρα μαζί μου αυτή τη μοναδική ανακούφιση που φέρνει ένα χειμωνιάτικο ανύπαρκτο κλάμα. κι αν όχι τώρα… και αύριο μέρα είναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου