Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΙΣ


Τα λόγια όλα
και οι επιθυμίες
αέρας και στάχτη
στα θλιβερά μου μάτια
που ποτέ δεν θρηνούν
ούτε και τσούζουν (πλέον)
μόνο διαβαίνουν
πάνω στα σχήματα και τους ανθρώπους
και ο μόνος τόπος
που κατάφεραν ποτέ τους
να ριζώσουν
δεν ήταν χώρος ήταν όνειρο
ένα από αυτά
που πάντα κάτι αρχίζει
και ποτέ ποτέ δεν τελειώνει
(ποτέ ποτέ δεν τα κατάφερα)
ένα από αυτά
που κάποια αόρατη σκιά
του εαυτού σου
πάντα είναι εκεί
και το μόνο που καλά ξέρει να κάνει
είναι να σε εμποδίζει
κι έτσι ποτέ να μην τελειώνεις
αυτό που πάντα άρχιζες
από άλλο παράθυρο λοιπόν
έμειναν να κοιτάζουνε
τα διαβατάρικα μου μάτια
και τι ωραία
που μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο
είναι σχεδόν κανείς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου