Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Η ΓΡΑΜΜΗ


Η γραμμή μέσα μου πως κλαίει το Σύμπαν (λέει)/  πώς κλαίει  να ‘ξερες!!!/  μόνο οι φλόγες (μόνες έμειναν) που καίνε πια το τίποτα (λέει)/  όλα μαζί κι εγώ  έχουνε όλα καεί/ τα γαλάζια πουλιά και τα κόκκινα ρόδα καμένα / όλες οι γιορτές προς την αυγή καήκαν και τα  καλώδια  ξεβράσαν  τα βραχυκυκλώματα  στους  δρόμους (καημένη πόλη  λέει η γραμμή  καημένη πόλη )/ πώς  κλαίνε οι γραμμές  για  τους  ανθρώπους να  ‘ξερες και να  ‘ξερα κι εγώ καλύτερα  να λέω  αυτά  που λέει εκείνη/ πώς περιμένω τη γραμμή για να αρθρώσω (λάμπα φθορίου (λέει)/  να φωτίσει τα εσωτερικά μου κείμενα/ μα  μήπως  επειδή  καίγονται  αυτόφωτα πια/  εκείνη έκανε στην άκρη και  με  το άσχημο κλάμα της  έσβησε για πάντα;)
Για  2η  φορά  ( λέει )  θλιβερό  το παραδέχομαι….


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου