Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

21/4

Άλλη μια μέρα χαμένη, κάποιος, κάπου, συλλογίζεται. Άλλη μια μέρα τα κατάφερες. Δεν τα κατάφερες. Μαδημένα πέταλα στο ημερολογιακό σου μπουκέτο. Και τι είναι μια μέρα; όσα έκανες; όσα μοιράστηκες; όσα αγνόησες; η ενοχή για όσα παράτησες; Άλλη μια μέρα χαμένη, συλλογίστηκε. Ξαπλωμένη άκουσε γύρω στις είκοσι -μπορεί και σαράντα- φορές τον θρήνο της Νύμφης. Πένθησε χαμένες μέρες και χαμένες αγάπες. Πένθησε το χαμένο σήμερα και μαζί του τη Ζωή. Κι από την άλλη, την αισθάνθηκε τόσο κατάφορα, αυτή την ανάγκη της ύπαρξης, άκουγε και ξανάκουγε τη Νύμφη να φωνάζει στην Αγάπη, να κοιτά ψηλά τον ουρανό που τίποτα δεν είχε να της δώσει πίσω, όπως ακριβώς κι εκείνος ή εκείνοι, ή "εκείνοισεόλεςτιςεκείνεςμαζί". Και δεν το κάνει από δόλο ο ουρανός και δεν χαρίζεται, είναι η πολυπλοκότητα σε εκείνες, η ερωτική επιβεβαίωση που θυμώνει στην Αγάπη, φωνάζει σε συχνότητα υψηλή την προδοσία, τσαλαπατά λουλούδια, κοιτά ψηλά τον ήλιο, τα μαλλιά της στο στόμα, φυσάει σήμερα πολύ και παίρνει ο άνεμος τη μέρα, χαμένη μέρα, το μόνο παράταιρο πως κάποιες φορές το χαίρεται το δράμα της, βλέπει τον εαυτό της από ψηλά, ανεμοδαρμένη, πληγωμένη, αδειανή και χαίρεται, είναι ακόμα ζωντανή, μπορεί κάποιος μικρός φωσφορίζων βλαστός να πεταχτεί λίγες ώρες αργότερα ή μέχρι και το τέλος του μήνα στη βραχώδη σχισμάδα της.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015



















Το πρώτο τυπωμένο ποίημά μου
σε μόλις 50 αντίτυπα
μα με χαρά μεγαλύτερη του λιγοστού αριθμού!

Σε συνεργασία με την γλυκύτατη Μπέττυ
και το βιβλιοπωλείο "Έψιλον"!
(Ευριπίδου 80, Νεάπολη, Νίκαια) 

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

J.J.

το αστέρι γελάει μαζί μας.
το αστέρι στα 27 του (εκατομμύρια ίσως) χρόνια εξερράγη.
το φως του αστεριού φεγγοβολάει ακόμα ολοζώντανο.
πιο ζωντανό από πολλούς δίπλα μου.
το αστέρι διαλύθηκε στα 27 του (εκατομμύρια ίσως) χρόνια
σαν σήμερα πριν από 45 ανθρώπινα χρόνια.
το αστέρι δεν ξέρει να μετράει με ανθρώπινα νούμερα.
το αστέρι γελάει μαζί μας.
το φως του ακόμα ταξιδεύει προς τις σωματικές οπές μας.
το αστέρι υπήρξε μυριάδες έτη φωτός μακριά.
εμείς το χρονολογήσαμε 27, εκείνο ήταν εκατομμύρια.
εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.
το αστέρι εξερράγη αφήνοντας πίσω του μία βραχνή διαπασών.
το αστέρι γελούσε πολύ.
τόσο πολύ, που μία ανθρώπινη μέρα σαν κι αυτή, έσκασε.



Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ

#1
Όχι. Δεν θα υπάρξει άνοιξη σαν μαύρος πάνθηρας που τρέχει, αν δεν...

#2
Όχι. Τόσα στολίδια, πολύτιμα μέταλλα, τόση λαμπράδα στα φυλλώματα. Κλέφτρα Ζωή.

#3
Είδα αυτό που είδα και θα δω. Και έγινα αυτό που είδα και θα δω. Σπατάλησα τον χρόνο μου στη χαρτογράφηση.

#4
Έδωσα όνομα και χρώμα, ακόμα και σ' όσα δεν φαίνονται ή δεν Υπάρχουν. Χωριά και πόλεις, συσχετίσεις, διαδρομές να παίρνω και να χάνομαι. Βουνά.

#5
Αγαπημένα χεριά κρατούν αγαπημένα πρόσωπα. Τι πάει να πει αγαπημένο, αν όχι αυτό που γνωρίζεις καλύτερα. Ξέρω κάθε απόσταση. Η αγαπημένη μου, από το φρύδι ως την φτερούγα.

#6
Στιγμάτισα τον χάρτη σε ολόσωμα τοπία. Μια γρατζουνιά, μια μελανιά, κηλίδες και σκασίματα. Διαβάζω την παλάμη, τον αγκώνα, το απαλό εσωτερικό των μηρών, διαβάζω ανάμεσα από δάχτυλα ποδιών μελλούμενα και περασμένα, αυτά που είδα και θα δω, αρχικά αγαπημένων προσώπων, την άνοιξη που δεν θα τρέξει σαν μαύρος πάνθηρας, αν δεν... Διαβάζω την απόσταση από το φρύδι ως την φτερούγα.

#7
Στους ολόσωμους χάρτες, η άνοιξη πληγώνει δια της απουσίας της. Εκτάσεις ολόγιομες αποξηράθηκαν. Κρατώ δυο φάκες μήπως γραπώσω πεταλούδες. Παγίδες κολεόπτερων, πού φτάσαμε; Σε κάποιον φάκελο που έχει διαγραφεί από παλιά. Το αρχείο, λέει, δεν βρέθηκε. Μόνο η παγίδα.

#8
Όχι. Τόσα στολίδια, πολύτιμα μέταλλα, χάρτες των θανάτων και των σκέψεων. Τόση λαμπράδα στα φυλλώματα, τόση ελαφράδα στο πέταγμα. Όχι. Κλέφτρα Ζωή.

#9
Όχι. Δεν έγινε λάθος με το χαμένο αρχείο. Όχι. Δεν γίνεται ποτέ λάθος. Ούτε και το αντίθετο, βέβαια. Ξέρω περασμένα και μελλούμενα. Ξέρω ο χάρτης θα σβηστεί.

#10
Στον χάρτη μου δεν δίνω σχήμα. Ο κύκλος λογίζεται τέλειος. Ε, Όχι. Ο κύκλος είναι περιοριστικός. Αιώνες και αιώνες τώρα ο ίδιος ορίζοντας. Η ίδια σβούρα. Ζαλίστηκα. Ο μόνος απεριόριστος ο ελαφρύς και ολοστρόγγυλος κλέφτης -κι αυτός αφού έχει κοπεί απ' το κοτσάνι. Αφού πλησίασε αυτό που σχήμα δεν έχει.

#11
Δεν συνεχίζω άλλο για σήμερα. Πάω να εξασκήσω το πέταγμα του κλέφτη. Γιατί όμοιος αναγνωρίζει όμοιο. Κλέφτρα Ζωή. Πάω να εξασκήσω το βήμα προς αυτό που σχήμα δεν έχει.



Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

αγωνιάς για τις λέξεις
για το φιλί στο στόμα
αν μοιάζει
αν δεν μοιάζει

κι ύστερα
δυο δάχτυλα παιδιού
αγγίζουνε το μάγουλο
το στήθος
τις τρίχες

δεν ψάχνει το λείο δέρμα σου
ψάχνει εσένα

(κρατούν μια γόμα
 τα παιδιά
 για τις μουτζούρες
 των μεγάλων)


Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Είναι ένα πρόβλημα της όρασης
εκείνος ο αρχαίος άγγελος
με τα πρησμένα πόδια
σύμβολο χοντροκομμένης λύσης
δεν δέχεται μόνο ερμηνείες
επιφαινόμενες
δέχεται τον ακραίο συμβολισμό
η τύφλωση ποτέ δεν προτάθηκε
παρά
η αλλαγή του βλέμματος
έτσι αλαφραίνει το περπάτημα
σηκώνει έναν δρόμο γρήγορο
(προς τον βορρά δεν τράβηξε;
ή προς τα πάνω;)
και μακρινό
το φάντασμα ελευθερώθηκε
απ' τους δεσμούς
μιας δεισιδαιμονίας προσφιλούς.