Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ

#1
Όχι. Δεν θα υπάρξει άνοιξη σαν μαύρος πάνθηρας που τρέχει, αν δεν...

#2
Όχι. Τόσα στολίδια, πολύτιμα μέταλλα, τόση λαμπράδα στα φυλλώματα. Κλέφτρα Ζωή.

#3
Είδα αυτό που είδα και θα δω. Και έγινα αυτό που είδα και θα δω. Σπατάλησα τον χρόνο μου στη χαρτογράφηση.

#4
Έδωσα όνομα και χρώμα, ακόμα και σ' όσα δεν φαίνονται ή δεν Υπάρχουν. Χωριά και πόλεις, συσχετίσεις, διαδρομές να παίρνω και να χάνομαι. Βουνά.

#5
Αγαπημένα χεριά κρατούν αγαπημένα πρόσωπα. Τι πάει να πει αγαπημένο, αν όχι αυτό που γνωρίζεις καλύτερα. Ξέρω κάθε απόσταση. Η αγαπημένη μου, από το φρύδι ως την φτερούγα.

#6
Στιγμάτισα τον χάρτη σε ολόσωμα τοπία. Μια γρατζουνιά, μια μελανιά, κηλίδες και σκασίματα. Διαβάζω την παλάμη, τον αγκώνα, το απαλό εσωτερικό των μηρών, διαβάζω ανάμεσα από δάχτυλα ποδιών μελλούμενα και περασμένα, αυτά που είδα και θα δω, αρχικά αγαπημένων προσώπων, την άνοιξη που δεν θα τρέξει σαν μαύρος πάνθηρας, αν δεν... Διαβάζω την απόσταση από το φρύδι ως την φτερούγα.

#7
Στους ολόσωμους χάρτες, η άνοιξη πληγώνει δια της απουσίας της. Εκτάσεις ολόγιομες αποξηράθηκαν. Κρατώ δυο φάκες μήπως γραπώσω πεταλούδες. Παγίδες κολεόπτερων, πού φτάσαμε; Σε κάποιον φάκελο που έχει διαγραφεί από παλιά. Το αρχείο, λέει, δεν βρέθηκε. Μόνο η παγίδα.

#8
Όχι. Τόσα στολίδια, πολύτιμα μέταλλα, χάρτες των θανάτων και των σκέψεων. Τόση λαμπράδα στα φυλλώματα, τόση ελαφράδα στο πέταγμα. Όχι. Κλέφτρα Ζωή.

#9
Όχι. Δεν έγινε λάθος με το χαμένο αρχείο. Όχι. Δεν γίνεται ποτέ λάθος. Ούτε και το αντίθετο, βέβαια. Ξέρω περασμένα και μελλούμενα. Ξέρω ο χάρτης θα σβηστεί.

#10
Στον χάρτη μου δεν δίνω σχήμα. Ο κύκλος λογίζεται τέλειος. Ε, Όχι. Ο κύκλος είναι περιοριστικός. Αιώνες και αιώνες τώρα ο ίδιος ορίζοντας. Η ίδια σβούρα. Ζαλίστηκα. Ο μόνος απεριόριστος ο ελαφρύς και ολοστρόγγυλος κλέφτης -κι αυτός αφού έχει κοπεί απ' το κοτσάνι. Αφού πλησίασε αυτό που σχήμα δεν έχει.

#11
Δεν συνεχίζω άλλο για σήμερα. Πάω να εξασκήσω το πέταγμα του κλέφτη. Γιατί όμοιος αναγνωρίζει όμοιο. Κλέφτρα Ζωή. Πάω να εξασκήσω το βήμα προς αυτό που σχήμα δεν έχει.



Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

αγωνιάς για τις λέξεις
για το φιλί στο στόμα
αν μοιάζει
αν δεν μοιάζει

κι ύστερα
δυο δάχτυλα παιδιού
αγγίζουνε το μάγουλο
το στήθος
τις τρίχες

δεν ψάχνει το λείο δέρμα σου
ψάχνει εσένα

(κρατούν μια γόμα
 τα παιδιά
 για τις μουτζούρες
 των μεγάλων)


Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Είναι ένα πρόβλημα της όρασης
εκείνος ο αρχαίος άγγελος
με τα πρησμένα πόδια
σύμβολο χοντροκομμένης λύσης
δεν δέχεται μόνο ερμηνείες
επιφαινόμενες
δέχεται τον ακραίο συμβολισμό
η τύφλωση ποτέ δεν προτάθηκε
παρά
η αλλαγή του βλέμματος
έτσι αλαφραίνει το περπάτημα
σηκώνει έναν δρόμο γρήγορο
(προς τον βορρά δεν τράβηξε;
ή προς τα πάνω;)
και μακρινό
το φάντασμα ελευθερώθηκε
απ' τους δεσμούς
μιας δεισιδαιμονίας προσφιλούς.


Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015



















watercolours & inks

περί Ανθρώπου...

ίσως
η Αλήθεια
να μην είναι
η αντανάκλαση Φωτός
μες στον καθρέφτη

ίσως
να είναι
το μικρό Καρφί
πάνω στον τοίχο

ίσως
να είναι
η βαθειά Τρύπα
εκεί μέσα

τόσο μα τόσο
σκοτεινή
που όλα γελούν
με
τόσο μα τόσο Φως!


Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Ήταν μεσημέρι
λεγόταν
η αρχή της άνοιξης
ήχοι από ένα τρομπόνι
έσπρωχναν
τους γλάρους
χαμηλά

στη μεσολάβηση
από εμένα (ή το βλέμμα μου)
ως
τα χαμηλωμένα σύννεφα
καλώδια κεραίες
τσιμεντένιοι φαλλοί
ανικανοποίητου ύψους

και τότε
αθόρυβα
έπεσαν οι ουρανοί
πάνω στον
γερμένο σβέρκο μας
ελαφριοί καθώς υπήρξαν
τρυπήθηκαν
σαν
χαρτάκι
υποσημειώσεων

οι ανικανοποίητες
κολώνες
γρήγορα
λειτούργησαν ως
πινέζες

εμείς
υπήρξαμε
ο πίνακας
ανακοινώσεων
ή
μόνο
ο φελλός.