Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

το χιόνι εξαλείφει δύο βίαιες δυνάμεις: την ευθεία και την βαρύτητα.

και μία πρόστυχη: το χρώμα.

φαινομενικά, μοιάζει να σταματά τον χρόνο. δεν τον ακινητοποιεί, τον κλείνει σε έναν τέλειο όγκο,
μια κιμωλία τραβά το ενιαίο, γεμάτο καμπύλες περίγραμμα, περνά πάνω από πευκοβελόνες, κρύες λαμαρίνες, τσιμεντένιες στέγες με μια κομψή κυρτότητα. τα φουσκώνει όλα σε μια λευκή ανάσα μπαλονιού και τα αφήνει να ψεύδονται σε ανόητους ρομαντικούς πως σηκώνεται ο κόσμος ψηλότερα.

τίποτα δεν θέλει να λερώσει και τίποτα να λερωθεί. η πλάση επιστρέφει στην ανέγγιχτη περίοδό της, πριν ακόμα χέρια θεών κι ανθρώπων ζητήσουν να υπογράψουν σε αυτό που ποτέ δεν τους ανήκε. σε μια σελίδα αθώα που ποτέ δεν φανέρωσε το περιεχόμενό της. και αυτή η κρυφή λειτουργία των γαντιών, να μην αφήσεις αποτύπωμα σε μια αλάνθαστη στιγμή. δεν είναι ο φόβος πως θα σε βρουν. κανείς δεν είναι ένοχος αυτή την ώρα. συγχωρείται πρώτη, πριν ακόμα από την αμαρτία, η μετριότητα – σκέψου.

όταν το χιόνι κάθεται μοιράζει το άσπρο της ψυχής σου. επιστρέφει κομμάτια στους αιώνες. σε ό,τι έφυγε και ό,τι θα ‘ρθει. όταν το χιόνι κάθεται, δεν έχει όνομα η ψυχή σου, είναι το πρώτο που θα σβήσει. αφού ούτε ποτέ το διάλεξες για να σε στιγματίσει. μια αντανάκλαση παγόβουνου με λάμψη φθίνουσα. είναι το χνάρι ή μία μόνο υποψία πώς πέρασες κι εσύ – φυλακισμένος του ονόματος και της παμφάγας μετριότητας. λίγα δευτερόλεπτα ή ενός λεπτού σιγή κρατά αυτή η λάμψη κι ύστερα ελευθερώνεσαι σαν σαπουνόφουσκα που σκάει προς κάπου που όσο ακόμα αιωρούμαι δεν μπορώ να περιγράψω.

[κοίτα τώρα] μας κυκλώνει ο χιονιάς! εδώ στο παρατηρητήριο του χρόνου, βλέπω τη ζώνη του λευκού να κλείνει. ακούγονται σειρήνες, κουβαλούν τις πρώτες νιφάδες πληγωμένες από την τοξικότητα του εδάφους στα εφημερεύοντα νοσοκομεία. δεν θα μπορέσει αυτή τη φορά να το στρώσει στη γη. καμία αμαρτία δεν θα συγχωρεθεί – μόνο θα ξεχαστεί από το μεγαλείο ενός μεγέθους που ποτέ -και τόσο απλά- δεν θα μπορέσεις να υποψιαστείς. δεν υπάρχει δράμα και καμία προσωποποίηση, το εγώ είναι πιο κλειστό από τη ζώνη του λευκού και ίσως τίποτα περισσότερο από ένα ισχυρό ένστικτο κακόβουλης επανάληψης.


Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Πώς έχουνε μια έννοια
καθαροί να μένουν κάποιοι
καμία ανησυχία
μην τους βρει
μα δεν καταλαβαίνουν
πώς άχραντος
σημαίνει
ο ανέγγιχτος
αυτός που χάδι
ή τσούξιμο στο δέρμα
δεν ένιωσε ποτέ
Έτσι και 'μένα
δεν με νοιάζει
προτιμώ ν' απλώνω
χάδια στην κόκκινη
φλοκάτη
και στα τέσσερα
μετά
να συλλέγω χνούδια
σαν σκούπα ηλεκτρική

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

Οι λίγες λέξεις αφήνουν τρύπες στις σελίδες
Κρατάω δυο λόγια απ' τον Σαχτούρη χιόνι & πάγος και κάλυψε με νάυλον τα λουλούδια να μην καούνε από την παγωνιά
Οι ποιητές είναι οι μελαγχολικοί χωρίς λεφτά για ψυχανάλυση
Με δύο μόνο λόγια ανοίγουνε τούνελ απ' όπου κρυφοκοιτάζονται οι ψυχές ζώντων & πεθαμένων

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

...2014









































 









Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Στο τέλος του χρόνου
ράβεις κουμπιά
λίγο πιο σφιχτό να σε βρει ο καινούριος
Μπαλώνεις μ' ενοχές
τα λάθη
δεν κοιτάζεσαι πια πολύ στον καθρέφτη
Ράβεις στην τύχη
βελονιάζεις σκόρδα
για όλα αυτά που φταίνε έξω από 'σένα
δεν μετράς τίποτα και δεν τηρείς τις αποστάσεις
εδώ που έφτασες δεν σε πειράζει στρίμωγμα
όσο για το κρυφτό καθ' όλα σε βολεύει
Ωστόσο, δηλώνεις θετικός
και έτσι ράβεις μονάχα με χρωματιστές κλωστές
και έτσι λες πως κάνεις τη συνεισφορά σ' αυτόν τον κόσμο
με χρωματικές στραβοβελονιές
κι όχι με το αποπνικτικό σου ράψιμο
Εγώ για φέτος πολλά ξηλώματα εύχομαι...